Posts in Teaching

ปรากฏการณ์ทั้งหลาย คุณค่าความหมายทั้งปวง ล้วนเกิดจากจิตจิตเองก็เป็นเพียงมายา ว่างเปล่าจากตัวตนและความหมายแห่งการเป็นจิตพวกเธอควรขยันหมั่นเพียรฝึกฝนตนเองให้เห็นจริงตามนี้ เมื่อเธอสามารถเห็นจริงตามนี้ได้ต่อไป จงฝึกตนให้ตั้งมั่นอยู่บนสัมมาทิฐิเช่นนี้ ในทุกๆปรากฏการณ์ที่กำลังปรากฏหากเธอตั้งมั่นได้เช่นนั้น ผลคือความอิสระ นอกเหนือความหมายและคุณค่าใดๆ จะปรากฏซึ่งนั่นคือ ความรู้แจ้ง[…]

สรุปให้ฟังอีกที เมื่อพวกเราเจอกับวิกฤติหรือสิ่งที่ไม่เป็นดังใจ 1. ยอมรับสิ่งร้ายๆทั้งหลายที่เข้ามาในชีวิต 2. อย่าให้อารมณ์หรือกิเลสทั้งสาม (ความขุ่นเคือง ความอยาก ความถือตัวถือตน) เข้าครอบงำจิตใจ หากมันเกิดขึ้น(ซึ่งมันเป็นความเคยชินเดิมๆ)[…]

โลกกับธรรม สมมุติกับปรมัตถ์ อดีตอนาคตกับปัจจุบันคนเรามันชอบแถ ไม่ติดข้างใดก็ข้างหนึ่ง คนติดโลกก็ปฏิเสธธรรม คิดว่าธรรมมันไม่เกี่ยวกับโลกคนติดธรรมก็ปฏิเสธโลก คิดว่าโลกมันขวางทางธรรมซึ่งทั้งสองก็คือความยึดมั่นถือมั่น หากเราจมอยู่กับสมมุติ หลงสมมุติ วิ่งวุ่นไปในสมมุติ ผลคือความทุกข์หากเราจะเอาแต่ปรมัตถ์[…]

ธรรมเป็นเรื่องละเอียด แต่โลกเป็นเรื่องหยาบ ธรรมเป็นเรื่องของจิต แต่โลกเป็นเรื่องวัตถุ ความคิด และอารมณ์ ธรรมเป็นเรื่องสงบ ว่าง บริสุทธิ์ แต่โลกเป็นเรื่องความวุ่น รุ่มร้อน[…]

คุณค่าความหมายทุกอย่าง เกิดจากจิตหากยึดไว้ก็หวั่นไหวไปกับมันหากปล่อยมันผ่านมาแล้วผ่านไปได้ ใจก็อิสระ แล้วทำไมปล่อยไม่ได้? ก็เพราะใจมันหลงหมายมั่นเท่านั้นเอง เมื่อหลง ก็จม ก็ไม่อิสระ หนักหน่วงอ่อนเพลีย เพราะมันจริงไปหมด

ในทางธรรมแล้วความเจ็บป่วยนั้นล้วนมีอวิชชาความหลงที่เราสร้างสมไว้ด้วยกระแสกรรมอันเคยชินเป็นพื้นฐานมีกิเลส อาหาร สิ่งแวดล้อม และอากาศที่เป็นพิษเป็นตัวกระตุ้นมีอารมณ์หวาดหวั่น วิตก และความคิดอันวุ่นวายสับสนเป็นตัวสัมทับมีลมปราณอันสับสนติดขัดเป็นที่ประชุม ดังนั้นเมื่อเราประสบกับความเจ็บป่วย เราจึงควรปฏิบัติตนดังนี้

อาการขาดศรัทธานั้นมีสามอย่าง คัดค้าน ต่อต้าน เห็นตรงข้าม คัดเคือง ไปจนถึง เกลียดชัง ปิดรับ ไม่ยอมรับฟัง เมินหนี ไม่นำไปปฏิบัติ[…]

จุดสำคัญของการปฏิบัติคือทำซ้ำๆมากๆบ่อยๆ ในเรื่องนั้นๆจนกิเลสมันถูกถอนออกไม่ใช่ไปหน้าไปเรื่อยของเก่าก็หมักหมมอยู่อย่างนั้น จำไว้กินข้าวทีละคำทำไปทีละอย่างจับให้มั่น คั้นให้ตาย ทำอะไร รู้อะไรต้องเอาให้เกิดผล

โลกหมุนไปด้วยอำนาจกิเลส ยิ่งหมุนก็ยิ่งเสื่อม จิตใจมนุษย์ยากที่จะพ้นกระแสของโลกได้ หากไม่ตั้งใจฝึกฝน แล้วสมัยนี้จะมีสักกี่คนที่จะพยายามฝึกจิตของตน อย่างดีก็มีแต่ผู้ฝึกนิดฝึกหน่อย ก็หลงประมาทนอนใจ เมื่อเป็นเช่นนั้น คนส่วนใหญ่จึงย่อมแสดงออกไปตามอำนาจกิเลสที่ผลักดัน ซึ่งมีแต่จะวิตถารมากขึ้นๆ มันเป็นธรรมดาอย่างนี้เอง

จิตแท้นั้นมันเป็นรู้ที่ว่าง บริสุทธิ์ สุขสงบเย็นตามธรรมชาติของมันเองอยู่แล้ว แต่เพราะความหลง ความไม่รู้เท่าทัน ยามเมื่อมันรับรู้มันจึงหลงอารมณ์ ยึดอารมณ์ ยึดการรับรู้นั้น มนุษย์สมัยนี้ แทนที่จะพัฒนาจิตให้ฉลาด รู้เท่าทันการรับรู้[…]