กัลยาณมิตร
ยามเมื่อมีคนกลั่นแกล้ง ดูถูกเหยียดหยาม เบียดเบียน หรือให้ร้าย จงมองเค้าเป็นดั่ง กัลยาณมิตร ผู้กำลังชี้ให้เราเห็นความยึดมั่นถือมั่นที่ยังมีอยู่ในตัวเรา อย่าหลงมองว่าเขาคือศัตรู คือผู้เบียดเบียน คือผู้ทำร้ายเรา เพราะหากเรามองเช่นนั้น[…]
ธรรมชาติ
ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ความเจ็บปวด มันเป็นเรื่องของกาย มันไม่ผิดไม่ถูก มันเป็นผลจากเหตุปัจจัย มันเป็นธรรมชาติของกาย อย่างนั้นเอง แต่จิตที่หลง เข้าไปยึดติด ปรุงความไม่ชอบไม่พอใจ ปรุงอกุศลขึ้น[…]
ปัญญาที่แท้
ปัญญาในพุทธศาสนาเปรียบเหมือนมีดมีดที่ดีต้องตัดวัตถุขาดออกจากกันได้ปัญญาที่แท้ก็ต้องตัดความหลงให้ขาดสะบั้นได้ แม้รู้มากมาย แต่ไม่สามารถตัดกิเลสให้ขาดจากใจได้ นั่นไม่ใช่ปัญญา ไม่ใช่ความรู้แจ้ง
ภพภูมิของนักปฏิบัติ
ภพภูมิของนักปฏิบัติ ในการปฏิบัติไม่ว่าขั้นตอนใด หากยังประกอบด้วยทิฐิทั้งสาม ก็ยังเป็นกรรม แม้จะเป็นกุศลกรรม แต่ก็เป็นแดนเกิดให้นักปฏิบัติผู้นั้น วนเวียนไปสู่ทุกข์ได้ในที่สุด หากติดคาอยู่ในระดับทาน ก็จะเป็นมนุษย์ผู้มีจิตใจดีงามหากติดคาอยู่ในศีล ก็จะเป็นเทวดาหากติดคาอยู่ในภาวนาก็จะไปเป็นพรหม ดังนั้น
กิเลสหลอก
ระดับของกุศลที่เกิดขึ้นจากบุญกิริยาวัตถุทั้ง 3 นั้นจะแตกต่างกัน คือ จะมีผลให้จิตใจสูงขึ้น เบาขึ้น เข้าใกล้นิพพานได้มากขึ้น ต่างกันแต่แม้เป็นกุศล กิเลสก็สามารถที่จะหลอกเราให้ยึดติด และจมอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าได้เสมออันจะมีผลให้เรา ไม่พัฒนา[…]
เพราะรู้…
เพราะรู้เท่าทันจิตตสังขารทั้งหลายและไม่หลงกลมายาของมันจึงจะแจ้งในธรรมชาติแท้ของจิต เมื่อเข้าใจแจ้งในธรรมชาติแท้ของจิต จึงจะปล่อยวางจิตได้ เมื่อปล่อยวางจิตได้จึงจะสามารถรู้แจ้งในนิพพาน เพราะรู้แจ้งในนิพพาน จึงจะสามารถแจ้งในธรรมชาติแห่งความสมบูรณ์ดั้งเดิม ซึ่งการจะแจ้งในทั้งหมดนี้ได้ ต้องมีสติปัญญา ประกอบกับจิตที่อบรมดีแล้ว
ความแยบคาย
รากฐานของการเรียนรู้ในมหาสติปัฏฐานสี่ คือเรียนรู้ สมุทยธัมมา – ธรรมอันเป็นเหตุแห่งการปรากฏขึ้นของรูปนามนั้น วยธัมมา – อาการแห่งการเสื่อมสลายแปรปรวนของรูปนามนั้น และ สมุทยวยธัมมา –[…]
สภาวะ
พุทธศาสนาไม่ได้สอนให้คนไปยึดติดสภาวะ ท่านสอนให้คนเข้าใจสภาวะทั้งหลายตามความเป็นจริง จนจิตละวางมันได้ การหลงยึดติดสภาวะมี 3 ระดับ คือ ยึดว่าสภาวะที่ปรากฏเป็นสิ่งจริงแท้ ยึดสภาวะนั้นมีในเรา เกิดขึ้นในเรา เป็นของเรา[…]
สองสิ่ง
จงพากเพียรฝึกที่จะรู้จัก รู้เท่าทันสภาวะรูปนามที่ปรากฏ อันเป็นการฝึกจิต ฝึกสติ และฝึกที่จะเข้าใจแจ้งชัดในธรรมลักษณะของรูปนามนั้น ตามเป็นจริงอันเป็นการฝึกปัญญา ฝึกโยนิโสมนสิการ เมื่อสองสิ่งนี้สมบูรณ์และสมดุลผลก็จะแสดงออก เป็นความรู้แจ้งหลุดพ้น
ความยิ่งใหญ่ของสิ่งเล็กๆ
สิ่งยิ่งใหญ่จะเกิดขึ้นได้ ก็ต้องเกิดไปจากสิ่งเล็กๆ ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ย่อมเกิดจากความสำเร็จเล็กๆน้อยๆไปก่อน จงพากเพียรสร้างสมกุศลเหตุปัจจัยไปทีละน้อยความรู้แจ้งอันสูงสุดย่อมเกิดขึ้นได้ในที่สุด