เห็นบวกและลบ
ความหมาย คุณค่า ความเห็น ธรรมลักษณะต่างๆ หรือ Concept ใดๆล้วนเป็นสิ่งสมมุติ ล้วนคือขันธ์ 5 สิ่งสมมุติแม้เป็นเพียงมายาแห่งการปรุงแต่งของจิต คือขันธ์[…]
ความเป็นหนึ่งเดียว
อะไรล่ะ คือ ไร้ความแบ่งแยกแตกต่างก็สิ่งที่ถูกแบ่งแยกทั้งหลายใช่มั้ยอะไรล่ะ คือ ความเป็นหนึ่งเดียวก็สิ่งที่มีความหลากหลายทั้งหลายใช่มั้ย สัจธรรมทั้งสองคือ สมมุติและวิมุตติ สมมุติและปรมัตถ์ โลกียะและโลกุตตระโลกและธรรม สังสารวัฏและนิพพาน ล้วนเป็นหนึ่งเดียวกันไม่มีสมมุติที่แยกต่างจากวิมุตติ […]
ไตรลักษณ์
ไตรลักษณ์เป็นธรรมลักษณะของสมมุติทั้งปวงซึ่งโดยปรมัตถ์หรือวิมุตติภาวะแล้วปรากฏการณ์ทั้งหลายล้วนไร้ซึ่งความหมายใดๆ จึงพ้นจากไตรลักษณ์ หากเราไม่รู้แจ้งเห็นจริงในไตรลักษณะของสรรพสิ่ง เราก็จะหลงยึดติดในสมมุติ แต่หากเรารู้แจ้งเห็นจริงในไตรลักษณ์ แต่หลงยึดติดในไตรลักษณะของสรรพสิ่งเราก็จะหลงยึดติดในทิฐิแห่งความมีอยู่จริง อันเป็นเหตุแห่งทุกข์ บนทางสายกลางอันบริสุทธิ์อยู่แล้วในตัวมันเอง จึงไม่ใช่ความเอนเอียงทั้งสอง
กระแสเหตุปัจจัย
ปรากฏการณ์ทั้งหลายล้วนเกิดจากเหตุและปัจจัยเพราะเหตุปัจจัยอันหลากหลายประกอบกัน จึงเกิดปรากฏการณ์เช่นนั้นมันมิได้มีคุณค่าหรือความหมายใดๆ ที่แท้จริงนี่คือความหมายของคำว่า “ว่างเปล่าจากตัวตน” การที่อะไรจะเป็นอย่างไร ใครจะแสดงออกอย่างไร มันก็ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัยอันหลากหลายที่ไปประกอบนั้น แต่มนุษย์ผู้รับรู้ กลับเอาอัตตาทิฐิอันคับแคบ ไปกำหนดกฎเกณฑ์ตีกรอบการรับรู้นั้นสร้างความหมาย คุณค่า[…]
หน้าที่
หน้าที่คือความจำเป็นในสมมุติ ที่ทุกคนต้องเรียนรู้และนำไปปฏิบัติ เพื่อให้เกิดประโยชน์ แต่หน้าที่ก็เป็นเพียงสิ่งปรุงแต่ง เป็นมายา เป็นอัตตสภาวะ มิใช่ธรรมชาติอันเป็นแก่นแท้ที่แท้จริง จงหาสมดุลระหว่างความจริงทั้งสองให้ได้ แล้วชีวิตจะเป็นอิสระ และเบิกบาน
หนทาง
ความแบ่งแยกแตกต่าง เป็นต้นเหตุแห่งความขัดแย้งความขัดแย้งเป็นเหตุแห่งความขุ่นเคืองความขุ่นเคืองเป็นเหตุแห่งการสร้างศัตรูการสร้างศัตรูเป็นเหตุแห่งการทำลายล้างการทำลายล้างเป็นเหตุแห่งความสูญเสีย และหายนะนี่คือหนทางแห่งมาร
จงพากเพียรไปตลอดชีวิตเถิด
จิตมีคุณสมบัติในการรับรู้เมื่อถูกอวิชชาประกอบ จึงหลงเข้าไปติดในการรับรู้นั้นเรียกว่า อุปาทาน ลำดับแรก เริ่มเกิดจากความหลงว่า กระบวนการหรือปรากฏการณ์แห่งการรับรู้นั้นมีอยู่จริง คือมีการรับรู้และสิ่งที่ถูกรับรู้นั้นจริง นั่นหมายความว่า ย่อมหลงในปรากฏการณ์แห่งการรับรู้ที่ปรากฏ และหลงในความหมายของสิ่งที่ถูกรับรู้นั้น ทั้งๆ[…]
สังสารวัฏ สังสาละวน
สังสารวัฏ คือ ความหลงผิดซ้ำซาก เพราะความหลง มันจึงไม่รู้ในข้อผิดพลาดนั้น แต่หากมีใครว่ากล่าวตักเตือนในข้อผิดพลาดนั้น โทสะและมานะก็จะทำงาน ปกป้องตน ขุ่นเคือง ปิดการเรียนรู้ หรืออาจเลยไปถึงกำจัดผู้ตักเตือนนั้น[…]
ไร้แก่นสารสาระ
ทรัพย์สมบัติในโลก ล้วนไร้สาระ ได้มาเสียไปล้วนเป็นเพียงมายาที่ลวงหลอก มีอะไรได้มาจริง จิตเธอมิใช่เหรอที่คิดไปเอง คำชมคำด่า ล้วนไร้สาระ มันล้วนเป็นเพียงแค่ลมที่พัดไปตามความพอใจไม่พอใจของผู้พูด ใครเล่าที่บอกว่ามันคือเช่นนั้น เกียรติยศชื่อเสียง สูงศักดิ์หรือต่ำต้อย[…]
อย่าปล่อยโอกาสอันล้ำค่าให้ผ่านไป
ธรรมอันเป็นแก่นแท้สูงสุด อันเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน ลุ่มลึก และเข้าถึงได้ยากยิ่งนั้นเธอไม่สามารถจะเข้าถึงได้ด้วยการกระทำอันหยาบ มักง่าย หรือ พยายามดิ้นรนไขว่คว้า แต่เธอต้องอาศัยศรัทธา ความเพียร และขันติ อันสืบเนื่องต้องอดทนต่อสิ่งที่ยากจะทนได้[…]