
ไตรลักษณ์เป็นธรรมลักษณะของสมมุติทั้งปวงซึ่งโดยปรมัตถ์หรือวิมุตติภาวะแล้วปรากฏการณ์ทั้งหลายล้วนไร้ซึ่งความหมายใดๆ จึงพ้นจากไตรลักษณ์ หากเราไม่รู้แจ้งเห็นจริงในไตรลักษณะของสรรพสิ่ง เราก็จะหลงยึดติดในสมมุติ แต่หากเรารู้แจ้งเห็นจริงในไตรลักษณ์ แต่หลงยึดติดในไตรลักษณะของสรรพสิ่งเราก็จะหลงยึดติดในทิฐิแห่งความมีอยู่จริง อันเป็นเหตุแห่งทุกข์ บนทางสายกลางอันบริสุทธิ์อยู่แล้วในตัวมันเอง จึงไม่ใช่ความเอนเอียงทั้งสอง