Posts in Teaching

ระวังนะ กิเลสสมัยนี้มันเก่ง มันชอบเอาความดีมาอ้าง บ้างก็เอาธรรมะชั้นสูงมาอ้างเพื่อจะได้ทำอะไรตามความอยากของตัวเองมันก็มีแต่ขาดทุนเท่านั้น ความดีก็ไม่เกิดธรรมก็ไม่เจริญมีแต่กิเลสงอกงามเท่านั้น

หากเธอยังไม่สามารถเห็นแจ้งได้ว่า ปรากฏการณ์ทั้งหลายเป็นเพียงรูป เจตสิก จิต เธอก็ต้องหัดพิจารณาให้เห็นให้ได้ว่า ปรากฏการณ์ทั้งหลายล้วนเกิดจากจิตนี้เอง จิตเป็นผู้สร้างคุณค่าและความหมายแห่งปรากฏการณ์ทั้งหมดนั้นขึ้น ซึ่งการจะเห็นเช่นนั้นได้ เธอก็ต้องมีสติรู้จักเท่าทันรูป เจตสิก และจิตเสียก่อน[…]

บนการปรากฏขึ้นของปรากฏการณ์ เธอมองเห็นมันเป็นปรากฏการณ์จริงๆ หรือเห็นว่ามันเป็นเพียงรูป เจตสิก จิต หากเธอมองเห็นได้ว่าปรากฏการณ์ที่ปรากฏอยู่นั้น เป็นเพียงการประกอบกันของรูป เจตสิก จิต แล้วเธอเห็นแจ้งด้วยปัญญาได้มั้ยว่า มันเป็นมายา[…]

สิ่งที่ 2 ที่คนเราชอบก่อทุกข์ก่อโทษให้แก่ตนและผู้อื่น คือ ด่วนสรุป คนสมัยนี้ แม้กระทั่งนักปฏิบัติ ชอบหลงยึดเสมอว่า ตนเข้าใจ ตนรู้ ตนรู้แล้ว[…]

ขอย้ำอีกทีปีใหม่ว่า คนเราสมัยนี้ ชอบก่อทุกข์ให้แก่ตนเองและผู้อื่น ก็ด้วยความติดดี คิดจะเปลี่ยนแปลงผู้อื่น จะปกป้องความดี ทั้งๆที่มันเป็นแค่ทิฐิมานะของตน ชอบอ้างประโยชน์ แต่ก็หลงกลกิเลสของตนเองโดยไม่รู้ตัว

คนเราจะรู้ความผิดพลาดของตนได้ เบื้องต้นต้องอาศัยกัลยาณมิตร เมื่อรู้แล้วจะยอมรับได้ต้องอาศัยศรัทธา เมื่อยอมรับแล้วจะแก้ไขได้ต้องอาศัยสติปัญญารู้เท่าทัน เมื่อรู้เท่าทันจะรื้อถอนได้ต้องอาศัยความเพียรและอดทน เมื่ออดทนตั้งมั่นอยู่บนสติปัญญาเช่นนั้น ไม่หลงไปในความผิดพลาดนั้นอีก เรียกว่า สัมมาสมาธิ

ชีวิต คือ โอกาสในการเจริญเติบโต การเจริญเติบโต คือ การพัฒนา การพัฒนา คือ การภาวนา การภาวนา คือ[…]

คุณค่าความหมายของสิ่งทั้งปวง ล้วนเกิดไปจากสัญญาปรุงแต่งของบุคคลผู้รับรู้สิ่งนั้น แต่ยามเมื่อคนเราเกิดอารมณ์กับสิ่งใด ไม่ว่าจะโลภะหรือโทสะ กลับคิดว่าสิ่งนั้นมันมีคุณค่าความหมายอย่างนั้นจริงๆ หลงลืมไปว่า ตนเป็นผู้ปรุงมันขึ้นมาเองทั้งสิ้น หากสามารถตระหนักรู้เท่าทันได้ว่า มันเป็นการปรุงแต่งของเราเอง ไม่หลงตามคุณค่าความหมายนั้น แล้วมันจะปรุงต่อโลภะโทสะ[…]

นักปฏิบัติเรา หากยังหลงติดในโลกธรรมอยู่ ไม่รู้จักพิจารณาให้เห็นถึงความไร้สาระแก่นสารของมัน ปฏิบัติไปได้ดีเท่าไร กิเลสความหลงดีมีเป็นก็ลากเอาไปสร้างตัวตนหมด ผลคือ ยิ่งปฏิบัติ ตัวตนก็ยิ่งหนาขึ้นๆ แล้วจะพ้นทุกข์ไปได้อย่างไร เพราะทุกข์ทั้งปวงล้วนเกิดจากความหลงยึดมั่นถือมั่นโดยความมีตัวตนทั้งสิ้น

พวกเธอขุ่นเคืองไฟบ้างมั้ย ที่มันร้อนและสามารถทำให้เธอเจ็บปวดได้? ไม่เลยใช่มั้ย ทำไมล่ะ? เพราะเธอยอมรับธรรมชาติของมันได้ไง แต่ทำไม พวกเธอกลับชอบขุ่นเคืองคนโน้นคนนี้ หรือสิ่งนู้นสิ่งนี้ ยามเมื่อมันไม่เป็นดังใจเธอเล่า? มันเป็นเพราะเขา หรือเป็นเพราะเธอ?