Blog

ปัญหาของการสลายกรอบแห่งอัตตาตัวตนที่สำคัญคือเราไม่รู้เท่าทันความเป็นจริงยามเมื่อมันปรากฏ นักปฏิบัติน่าจะเคยได้ยินและพิจารณามากันพอสมควรแล้วว่า สิ่งทั้งหลายไม่ควรยึดมั่นถือมั่นโดยความเป็นตัวตน(หากยังไม่เคยก็หัดไปศึกษาพิจารณาเสียก่อน ให้จิตมันยอมรับให้ได้) แต่แม้พิจารณาได้ จนเกิดความเข้าใจแจ่มชัด จนคิดว่าจิตมันยอมรับแล้ว นั่นมันยังเป็นของปลอม มันยอมรับได้แค่ความคิด หรือที่เราเรียกว่า ปัญญาสัญญาเราจึงต้องนำความรู้ความเข้าใจหรือสัญญานั้นมาภาวนาอีกทีหนึ่ง[…]

มนุษย์หลงเข้าไปหมายมั่นในปรากฏการณ์แห่งเหตุปัจจัยนั้น แล้วให้ความหมายให้คุณค่าแก่มัน บนพื้นฐานแห่งความหลงเดิมๆของตน เมื่อหลงหมายมั่นก็ยึดมั่นถือมั่นมันว่าเป็นจริงๆ เช่นนั้น สร้างกรอบแห่งอัตตาตัวตนอันแข็งกร้าวขึ้น และหากยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ก็ปรุงแต่งต่อเติมด้วยสัญญาความหลงเดิมๆสร้างความยึดมั่นอันรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆจนกลายเป็นทิฐิมานะ สร้างตัวกูอันใหญ่โตขึ้น เมื่อเป็นเช่นนั้น ตนก็จะถูกขังไว้ในโลกอันคับแคบและบอบบางที่ตนได้หลงสร้างขึ้นเองกระแสเหตุปัจจัยถูกกลบเกลื่อน[…]

ผลหนึ่งของการปฏิบัติธรรมก็คือการยอมรับโลกตามเป็นจริงและสามารถสอดคล้องกับมันให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้ แต่การที่คนเราจะยอมรับเช่นนั้นได้ มันไม่ใช่ง่าย มันขึ้นอยู่กับความหลงที่เขายึดและกำลังบารมีที่เขามี ดังนั้นเราจึงต้องพากเพียรเสริมสร้างบารมีเพื่อให้มีกำลังพอที่จะสอดคล้องกับความจริงของโลกให้ได้

ชีวิตคนเราเหมือนกับต้นไม้เล็กๆ ที่ขึ้นในดินที่ยังไม่อุดมสมบูรณ์ มันเป็นหน้าที่ของต้นไม้นั้นที่จะต้องเจริญเติบโต จนแผ่กิ่งก้านสาขา ให้ร่มเงา ให้หมากผล เพื่อประโยชน์แก่สัตว์และต้นไม้อื่นต่อไป ยามเหตุปัจจัยเหมาะสมก็ทิ้งใบ คายอ๊อกซิเจน ลงสู่พื้นดินและสิ่งแวดล้อม เพื่อให้อากาศดีขึ้น[…]

ถาม:ผมขอถามปัญหาอีกข้อครับอาจารย์พอดีได้ยินจากคลิป มหาสุญญตา อาจารย์มีพูดถึงการแบ่งความพอใจและไม่พอใจออกเป็น 3 ระดับ อยากให้อาจารย์ช่วยอธิบายว่ามีอะไรบ้างครับ

ปัญหาความยุ่งยากทั้งหลายในชีวิต เป็นบททดสอบที่จะทำให้เราเกิดปัญญาและความเข้มแข็ง ถ้ารู้จักเปิดใจ เรียนรู้ และยอมรับมันด้วยความอดทน จงมองให้เห็นความจริงว่า ความทุกข์มันอยู่ที่ตัวเราเองปรุงแต่งทั้งสิ้น อย่าไปโทษใครหรือสิ่งใดเลย อย่าพยายามหลบหนี กลบเกลือน หรือเบี่ยงเบนหากเรา[…]

เริ่มสมมุติใหม่ 2564 ‘โลกทั้งใบ ปรากฏมีได้เพราะใจรับรู้ เมื่อรับรู้ จิตก็ปรุงแต่งความหมายและคุณค่าขึ้น ตามสิ่งที่มันฝังจำไว้ แล้วก่อนที่จะรับรู้ มันมีความหมายใดๆอยู่รึเปล่า? และเมื่อขณะที่รับรู้ มันมีความหมายและคุณค่าจริงอย่างนั้นหรือ?

8. เมื่อพัฒนาตนเองจนถึงที่สุด หน้าที่ที่สำคัญยิ่งต่อไปคือการช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์ตามกำลังและอินทรีย์ของแต่ละชีวิต การหมุนกงล้อแห่งธรรมจึงเป็นการรวบรวมเอามงคลทั้งหมดที่ได้สร้างสม มาทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้อื่นต่อไป เป้าหมายสูงสุดของพระพุทธศาสนา จึงไม่ใช่การเข้าไปติดกับดักของนิพพาน หากนิพพานยังเป็นสิ่งที่แยกต่างจากสังสารวัฏนั่นย่อมมิใช่นิพพานในความหมายขององค์พุทธะทั้งหลาย หากนิพพานคือแดนสงบสำหรับตน เพื่อหลบซ่อนตัวออกจากทุกข์นั่น ย่อมยังเป็นนิพพานแห่งความหลง

7. เมื่อสามารถมีชัยเหนือกิเลสตัณหาและรื้อถอนอวิชชาความหลงได้อย่าพึ่งด่วนสรุปว่า นั่นคือที่สุด จิตที่จะบริสุทธิ์ รู้ตื่นและเบิกบาน ได้อย่างสมบูรณ์ คือจิตที่สามารถแจ้งชัดในความเป็นมายาของตัวจิตเองและเห็นแจ้งในธรรมชาติดั้งเดิม อันคือกายทั้งสาม หรือปัญญาทั้งห้าแห่งพุทธภาวะ อันเป็นทั้งปรมัตถ์และสมมุติและ แจ้งชัด[…]

6. ความรู้มากมาย บารมีมากมายที่สะสม ทั้งหมดก็เพื่อตัดขาดเยื่อใยที่กิเลสตัณหามันผูกมัดใจเราไว้ จงตระหนักไว้ให้ดีว่า การปฏิบัติทั้งหมดไม่ใช่เพื่อความเป็นคนเก่ง คนดี คนพิเศษ หรือเพื่อความสุขส่วนตัว พลังทั้งหมดที่เราพัฒนาขึ้นก็เพื่อให้เกิดชัยชนะเหนือกิเลสที่ครอบงำจิตใจของเรามานานนับกัป รากฐานแห่งกิเลสทั้งปวงคือ[…]