Blog

โลกไม่ได้มีอะไรนอกจากตัวตน ตัวตนมันอยู่ตรงไหน ก็ละตัวตนมันตรงนั้น การเห็นตัวตนหรือข้อผิดพลาดของตน เป็นจุดเริ่มของการละวางตัวตน ยิ่งหากยอมรับข้อผิดพลาดนั้นได้และตั้งใจแก้ไข นั่น! เรามาได้ครึ่งทางแล้ว ตัวตนทั้งหลาย ไม่ได้เป็นอะไรนอกไปจาก ความคิดปรุงแต่งของตนทั้งสิ้น

ความดี คือ อะไร? ความดี คือ สิ่งที่ทำแล้วเป็นประโยชน์ ประโยชน์ คือ ทำให้ตัวเราเองและผู้อื่นไปสู่ความพ้นทุกข์ การทำประโยชน์ทั้งหลายจึงต้องตั้งอยู่บนรากฐาน 2[…]

การกระทำเพื่อประโยชน์สูงสุดมันไม่ใช่ การที่เราจะต้องดันทุรังให้มันดีที่สุด ให้มันได้กำไรที่สุด ให้มันได้ผลประโยชน์มากที่สุด มันคือการกระทำให้ดีที่สุดเท่าที่เหตุปัจจัยมันจะเกื้อกูล มันพอเหมาะพอสมกับสถานการณ์ มันเต็มที่ แบบพอดีๆ มันไม่ใช่การดิ้นรน ดันทุรัง แต่ก็ไม่ใช่เกียจคร้าน[…]

พบสิ่งดีในตน ทำไมต้องหลงภูมิใจ พบสิ่งไม่ดีในตน ทำไมต้องหลงไม่พอใจ พบบวกทำไมต้องเข้าไปหา พบลบทำไมต้องผลักไส ทั้งหมด มันไม่ได้มีอะไร นอกจาก การที่เราได้เรียนรู้ เมื่อรู้แล้ว[…]

คนเราชอบตัดสินทุก ๆ สิ่ง ตัดสินด้วยประสบการณ์เก่า ๆ ของตน ตัดสินด้วยอารมณ์ที่ครอบงำตนอยู่ ตัดสินด้วยความคับแคบของตนในสิ่งน้อยนิดที่ตนคิดว่าตนเข้าใจ ตัดสินด้วยทิฐิที่ตนยึดมั่น ตัดสินด้วยการรับรู้อันสกปรก เมื่อเป็นเช่นนั้น[…]

ความดีนั้น จงทำให้เต็มที่ ตามเหตุปัจจัย แต่ยึดติดอะไรไม่ได้ ความดี คือ การละสิ่งไม่ดี เจริญสิ่งดีๆ และไม่ยึดอะไรเลยทั้งนั้น เพราะการยึด(แม้แต่ความดี) มันก็คือความไม่ดี[…]

รากฐานของจิต มันมี 2 นัย คือ นัยแห่งสติ และนัยแห่งปัญญา สติ คือ การรู้เท่าทันกายใจของตน ปัญญา[…]

ก้าวต่อไปเราลองสำรวจตรวจสอบตัวเราเองว่า ยามเมื่อเรากระทบกับรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส เรารู้เท่าทันความพอใจไม่พอใจที่เกิดขึ้น และสงบใจวางเฉยกับมันได้ หรือว่า เราดิ้นรนไปกับมัน เช่น ไม่อาจหักห้ามใจได้ที่จะเอามันมาไว้,[…]

การภาวนามันเริ่มที่ การมองตน สำรวจตน เข้าใจตน แก้ไขปรับปรุงตน ด้วยตัวเธอเอง แล้วเธอถึงจะสามารถพ้นจากความยึดติดในความเป็นตัวตนได้ นี่ล่ะ! คือปากทางแห่งความพ้นทุกข์

ศีลวินัย กฏระเบียบ ข้อตกลง สิ่งดีๆทั้งหลายที่สังคมได้กำหนดกันไว้นั้น เป็นสิ่งที่ดีงาม ทำให้สังคมอยู่อย่างเป็นสุข เกิดประโยชน์สูงสุด แต่เราก็ต้องมีหลักในการใช้มันดังนี้ ใช้ดูตัวเรา บังคับตัวเรา ควบคุมตัวเรา[…]