
ความอ่อนน้อมถ่อมตนที่แท้ต้องมาจากการไม่ยึดมั่นถือมั่นในตน มันจึงไม่ใช่การอ่อนน้อมเพื่อให้ได้อะไรสักอย่างและแน่นอน มันย่อมไม่ใช่การเสแสร้ง หรือแสร้งทำ แต่ความอ่อนน้อมที่แท้ ย่อมเกิดจากการเห็นแจ้งว่า ความเป็นเรามิได้มี มันออกจากจิตที่ไม่ยึดมั่นในความเป็นเรามันเป็นการแสดงออกเองตามธรรมชาติของจิตที่สิ้นความหลงในความเป็นเรา