ไม่ว่าใครจะกระทำอะไรกับเรา ดีหรือร้าย หากเราไม่ปรุงแต่งเติมค่าเติมความหมาย มันก็ไม่มีความหมายอะไร
แต่หากเราหลงให้ค่าไปตามความยึดมั่นถือมั่น เราก็จะทุกข์เอง
มันจึงเป็นความผิดของเรา หากหลงไปปรุงแต่งถือสาหรือขุ่นเคือง ในยามเมื่อมีคนมาเบียดเบียนเรา
ทุกคนย่อมมีสิทธิ์ที่จะแสดงออกตามเหตุปัจจัยของตน และบางครั้งการกระทำของเราเองที่เป็นเหตุปัจจัยให้เขามาเบียดเบียนเรา
เราไม่มีอำนาจอะไรจะไปกำหนดให้ใครแสดงออกอย่างไร แต่เรามีหน้าที่ที่จะต้องรักษาใจตน ไม่ให้ปรุงทุกข์แก่ตัวเอง
และจริงๆ แล้วเราจะต้องขอบคุณผู้นั้นด้วยซ้ำ ที่ช่วยให้เราได้สร้างบารมี และได้รู้ว่าเรายังหวั่นไหวไปกับสิ่งเหล่านี้หรือเปล่า
นี่คือวิถีแห่งโพธิจิต

Comments are closed